ไม่รู้ให้ถาม – Don’t assume, just ask!

ไม่รู้ก็ให้ถาม อาจจะเป็นคำที่พูดแล้วรู้สึกว่าง่ายและไม่สลักสำคัญอะไร ก็เราไม่รู้เราก็ต้องถามสิ แต่ความเป็นจริงปัญหามักไม่ได้เกิดจากว่าเราไม่รู้ แต่เกิดเพราะ “เราไม่รู้ว่าเราไม่รู้” คือที่เราคิดว่ารู้นั้นจริงๆ แล้วไม่ถูกต้องตรงกับความเป็นจริง อย่างที่รู้ๆ กันว่า “garbage in garbage out” ถ้าตั้งต้นผิดแล้วก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ผลลัพธ์ที่ได้จะถูกต้อง ตัวอย่างเช่น เข้าใจ requirement ผิด ก็ไม่มีทางเลยที่จะเอาไป ออกแบบและโค้ดได้ถูกต้อง ถึงโปรแกรมจะทำงานได้ก็คงจะไม่มีทางเอาไปใช้จริงได้ดี

ฉะนั้นหลักการที่ฟังดูง่ายนี้ จึงมีหลักสำคัญอยู่ที่ จะต้องรู้ตัวให้ได้ว่าเรารู้จริงหรือไม่ สิ่งที่เราคิดว่าเรารู้นั้นถูกต้องหรือเปล่า อันนี้เป็นวัฒนธรรมไทยอยู่เหมือนกันที่ ไม่ค่อยจะกล้าที่จะถาม ดูการซักถามมากความนั้นจะเป็นการรบกวนผู้ถูกถาม หรือเป็นการเสียมารยาทไป บางครั้งถึงกับเป็นการแสดงความโง่เง่าให้ผู้อื่นเห็นด้วยซ้ำไป เลยทำให้ไอ้ที่จะได้รู้อย่างถูกต้องเลยต้องเป็นอันพับไป

ที่เราคิดว่ารู้แต่ไม่รู้จริงนั้น ส่วนใหญ่เป็นเพราะเราใช้การเดา(อย่างมีหลักการ) หรือไม่ก็ใช้สามัญสำนึก(ก็ที่เคยๆ เป็นอย่างนี้ ครั้งนี้ก็ควรเหมือนกัน) ถ้าเป็นภาษาอังกฤษก็คือคำว่า

assume v.

If you assume that something is true, you imagine that it is true, sometimes wrongly.

ถ้าคุณ assume ว่าบางสิ่งเป็นจริง (หมายความว่า) คุณจินตนาการว่ามันเป็นจริง

ถ้าจะให้พูดตรงๆ ก็คืออย่าเดาหรือทึกทักแม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อย ที่ใครๆ ก็ควรเข้าใจได้ง่ายๆ ก็จำเป็นต้องถามย้ำเพื่อให้มั่นใจได้ว่า เข้าใจได้อย่างถูกต้องจริงๆ

ตัวอย่างนี้เจอมากับตัวเอง(base on true story) หลายปีก่อน มีโปรเจ็คนึงลูกค้าต้องการ field สำหรับเลือกสายการบินจาก list และไม่ต้องการจะจำว่าสายการบินอะไร รหัสอะไร ผมก็เดาเอาเองว่าสายการบินคงจะมีไม่มากนัก จึงออกแบบเป็น dropdown list ในขั้นตอนพัฒนาและทดสอบก็ไม่มีอะไรทุกอย่างเป็นไปด้วยดี แต่พอขึ้น production ก็เกิดปัญหาขึ้น ในระบบเดิมที่ต้อง migrate มานั้นมีสายการบินทั้งหมดมากกว่า 10,000 สายการบิน อ่านไม่ผิดหรอกครับศูนย์สี่ตัวจริง ถ้าคุณเคยเจอปัญหานี้จะรู้เลยว่านี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ การเลือกของที่ต้องการจาก dropdown ขนาดนี้ไม่สนุก ที่สำคัญหน้าเว็บนั้นจะโหลดได้ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด สมัยนั้น AJAX hint list ก็ยังไม่มี due date ก็เลยมานานแล้ว คนในทีมก็ไปทำงานอื่นแล้ว สุดท้ายก็ต้องคุยกับลูกค้าส่งไปทั้งยังงั้น เศร้าทั้งคนใช้และคนทำ สุดท้ายจบลงตรงไหนก็ไม่ทราบ

สรุปใจความได้ว่า เราจะต้องรู้ตัวอยู่เสมอว่า ข้อมูลที่เราได้มานั้นเป็น fact หรือว่าเป็นเรื่องที่เราใช้สามัญสำนึกของเราเอง โดยเราจะต้องอยู่กับ fact เท่านั้น ย้ำกับตัวเองว่า “There is no dumb question” โลกนี้ไม่มีคำถามไหนโง่หรอก ถ้าไม่ถาม ตัวเราน่ะแหละจะโง่

จะพูดไปแล้ววิธีการถามคำถามก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญไว้โอกาสหน้าจะเอามาเล่าให้ฟัง (5Why)

ชื่อยา: ไม่รู้ให้ถาม
สรรพคุณ: รักษาอาการทำงานผิดจาก ความต้องการของลูกค้า ซึ่งเสียทั้งเงินและเวลา
ข้อบ่งใช้: ไม่ตัดสินอะไรจากความเข้าใจส่วนตัว ทุกเรื่องจะต้องมาจากการถามจากแหล่งต้นตอโดยตรง

Advertisements

One thought on “ไม่รู้ให้ถาม – Don’t assume, just ask!

  1. เข้ามาดู..
    ยินดีด้วยมี weblog แล้ว จะแวะเข้ามาอ่านหาความรู้เรื่อยๆนะ

    “ไม่รู้ให้ถาม อย่าเดา เพราะไม่รู้ย่อมไม่ผิด”

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s