อ๋อ! รู้แล้ว – คำต้องห้าม

instruction“อ๋อ! รู้แล้ว” เป็นคำที่ผมจะไม่ยอมให้ตัวเองพูดได้ง่าย ๆ ถือเป็นคำต้องห้ามที่สุดคำหนึ่ง

เหตุผลที่ต้องห้ามตัวเองนั้นมีสาเหตุหลายอย่าง ประการแรกคือ มันเป็นอุปสรรคต่อการฟังให้ได้ยิน ทำให้เรามีความสนใจต่อสิ่งที่กำลังฟังน้อยลง ด้วยความที่กำลังฝึกตัวเองให้เป็นนักฟังที่ดี จึงต้องฝึกไม่ให้ตัวเองปิดกั้นการฟังของตัวเอง

ประการที่สอง การพูดว่า “รู้แล้ว” นั้น ความจริงเราอาจจะยังไม่รู้จริง ๆ ก็ได้ ส่วนใหญ่แล้วเรายังไม่รู้ทั้งหมดหรอก การพูดว่า “รู้แล้ว” ความจริง จึงเป็น “การเดา” แล้วทึกทักตัวเองว่า “รู้แล้ว” ซึ่งขัดกับกฏของผมในข้อที่ว่า “ไม่รู้ให้ถาม” เพราะฉะนั้นผมจะไม่ยอมสรุปว่าตัวเองรู้แล้ว จนกว่าตัวเองจะหมดคำถามเสียก่อน (ซึ่งไม่เคยหมดเสียที มีแต่หมดเวลาคุยก่อนทุกที)

ประการที่สาม การพูดว่า “รู้แล้ว” เป็นการปิดสวิทย์การสนทนา ลองติ๊ต่างตัวเองว่า กำลังบอกเล่าเรื่องราวหนึ่ง ให้กับคู่สนทนาฟังอยู่ จู่ ๆ เขาก็ขัดจังหวะขึ้น ด้วยคำว่า “อ๋อ! รู้แล้ว” เราจะทำอย่างไร ผมว่า ร้อยทั้งร้อย เราคงหยุดพูดทันที เพราะในเมื่ออีกฝ่ายหนึ่งบอกว่า “รู้แล้ว” ก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่เราจะพูดต่อ ยิ่งถ้าเราคิดว่าเขายังไม่รู้หรอก เราคงนึกสมน้ำหน้าในใจ แล้วคิดว่า เดี๋ยวมึงคุณก็รู้ว่า รู้แล้วจริงรึเปล่า

ด้วยเหตุผล 3 ประการนี้ การพูดว่า “รู้แล้ว” จึงหาประโยชน์อะไรไม่ได้เลย มีแต่เป็นโทษต่อคนพูด เพราะจะไม่มีโอกาสรู้มากขึ้นไปกว่าที่เป็นอยู่ คำ ๆ นี้ จึงเป็น จุดเริ่มต้นแห่ง อวิชชาทั้งปวงโดยแท้จริง

Advertisements

2 thoughts on “อ๋อ! รู้แล้ว – คำต้องห้าม

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s