Everything that has a beginning has an end

เมื่อวานนี้ราวสองทุ่มได้รับโทรศัพท์จากน้องสาวคนหนึ่ง แมวของเธอตายไปแล้ว บ้านของเธอเป็นคอนโด เธอขอว่าจะรังเกียจไหมถ้าหากจะขอใช้มุมหนึ่งของบ้านผม เป็นที่พักสุดท้ายให้กับแมวตัวนั้น ผมถามอยู่สองสามคำแล้วรับปากทันที

กว่าจะเจอกัน ผมจัดการธุระบางอย่างที่ต้องทำ เรามาถึงที่หมายกันราวห้าทุ่ม เริ่มหาอุปกรณ์ เตรียมหลุม รองหลุมด้วยปูนขาว เหมือนเป็นเปาะนุ่ม ๆ ให้เธอนอนในท่าสบาย ห่มด้วยปูนขาวอีกชั้นหนึ่ง อำลากันเป็นครั้งสุดท้าย กลบหลุม ในเวลาราวครึ่งชั่วโมง

ทุกชีวิต เกิดมา แล้วต้องตาย เป็นสิ่งที่เราทุกคนรู้ดี แต่คนส่วนใหญ่กลับไม่สามารถรับมันได้ เรากลัวทุกครั้งที่คิดถึงความตายของตัวเอง หรือคนที่เรารัก เราเสียใจทุกครั้งที่ได้ยินว่ามีใครที่เรารู้จักได้จากโลกนี้ไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ แต่ทว่าในแต่ละวันเรากลับทำตัวเหมือนกับว่า ความตายไม่มีวันมาถึงเรา เราเสียเวลาของชีวิตไปอย่างสูญเปล่านับไม่ถ้วน

เมื่อเราเริ่มต้นทำอะไร จงคิดถึงจุดจบของมันเสียก่อน บอกตัวเองว่า มันจะมาถึงสักวัน ถามตัวเองว่าเมื่อมันมาถึงแล้ว ยอมรับมันนั้นได้หรือไม่ เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับจุดจบก่อนจะเริ่มต้น เพราะ “ทุกสิ่งที่อย่างที่เริ่มต้น ย่อมมีจุดจบ” ถ้ารับได้จงทำมันทันที เพราะเวลาไม่คอยท่า ชีวิตเราทุกคนนั้นเกิดมาแล้ว สักวันเราก็ต้องจบเหมือนกัน ทุกลมหายใจของเราคือการก้าวเดินสู่หลุมศพด้วยกันทั้งนั้น เราใช้มันคุ้มค่าหรือยัง เมื่อถึงปลายทางเราจะเสียใจกับแต่ละก้าวที่เราเดินหรือไม่

สุดท้าย จงระลึกเสมอว่า

“คนเราทุกคน เกิดมาแล้วต้องตาย”

Advertisements

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s