สุดท้ายก็ไม่มีใครอยากคุยกับพวกมัน

เป็นเรื่องน่าแปลกว่า หลายคนพออ่านหนังสืออไจล์สักสองสามเล่มก็จะรู้สึกว่า มันง่ายมาก เข้าใจหมดแล้ว แล้วก็เริ่มนำอไจล์มาทำ ตามความเข้าใจของตัวเอง จนเกิดความผิดพลาดแปลก ๆ อย่างเรื่องนี้

เรื่องมีอยู่ว่ามีทีมอยู่ทีมหนึ่ง หันมาทำงานแบบอไจล์ ซึ่งตามตำราก็ว่าต้องให้ความสำคัญกับ “ทีม” ก็เลย ทำอะไรเป็นทีม กินข้าวก็กินเป็นทีม จะทำงานก็ทุกคนต้องทำเหมือน ๆ กัน ทำงานครั้งละ 1 story แตกเป็น task แล้ว ทุกคนก็รุมสกรัมกัน จนกว่า story นั้นจะเสร็จ เวลาจะคุยกับทีมอื่นก็ต้องผ่าน PO ถ้าส่ิงไหน ไม่อยู่ใน acceptance criteria ก็จะไม่ทำ เป็นต้น

ฟังดูดีมั้ยล่ะ?

ลองฟัง feedback จากทีมรอบข้างบ้าง เขาบอกว่า “พวกมันแยกตัวอยู่แต่กับทีมตัวเอง สุดท้ายก็ไม่มีใครอยากคุยกับพวกมัน”

ซึ้งมั้ยล่ะ?

อไจล์ไม่เคยสอนให้เราปิดตัวเองจากโลกภายนอก การสื่อสารคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในการทำงานแบบองค์กร อไจล์ควรจะทำให้เราพูดคุยกัน ทั้งภายในทีมและนอกทีม มากขึ้น ไม่ใช่ปิดกั้นให้การพูดคุยกันทำได้ยาก และน้อยลง ไม่มีบริษัทไหนสามารถทำงานกันแค่ภายในทีมแล้วทำได้ทุกอย่างหรอก ยกเว้น startup เล็ก ๆ เท่านั้น พอบริษัทขยายตัวออกก็ต้องประกอบด้วยฝ่าย ต่าง ๆ ไม่มีงานใดหรอกที่จะทำให้สำเร็จได้ด้วยทีม ๆ เดียว เพราะฉะนั้น การปิดตัวเอง ก็เท่าขุดหลุมฝังตัวเองเท่านั้นเอง

Advertisements

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s