ร่างกายของเรา ความจริงไม่ใช่ของเรา

ตั้งแต่เด็ก ด้วยความที่เป็นเด็กซุกซน ผมก็จะมีอุบัติเหตุอยู่เป็นประจำ ทั้งหกล้ม ลื่นไถล นิ้วซ้น ไปจนถึงแขนหัก เอ็นขาด ซึ่งก็จะโดนคุณแม่ที่เคารพตำหนิ ร่ายยาวอยู่เป็นประจำ ซึ่งผมก็รู้สึกว่า ตัวผมโดนก็เจ็บอยู่แล้ว ทำไมต้องมาว่ากันด้วย

พอโตขึ้น นิสัยผมก็ยังคงไม่เปลี่ยน ยังดูแลตัวเองน้อยอยู่ดี ไม่ว่าจะเป็นทำงาน หรืออ่านหนังสือ ดึกดื่น นอนไม่ห่มผ้า ก็มักจะโดนตำหนิเช่นเคย

จนวันหนึ่งอ่านหนังสือ เจอคำครูบาอาจารย์ สอนสั่งเรื่องนี้ไว้ว่า

“เธอทำลูกเขาเจ็บ เขาย่อมโกรธเป็นธรรมดา”

เหมือนฟ้าผ่ากลางกบาล ใช่เลย เราคิดว่า ตัวเราเป็นสิทธิของเราจะทำอะไรก็ได้ ความจริงนั้นผิดถนัด เราไม่ได้สร้างร่างกายนี้เอง บิดามารดาต่างหาก เราไม่ได้เติบโตมาได้เอง ท่านทั้งสองต่างหากที่เลี้ยงดูเรามา “ร่างกายนี้ไม่ใช่ของๆ เรา” ท่านให้เรายืมมา จนกระทั่งท่านจากไป ถึงจะเป็นมรกดตกทอดสู่เรา เราจึงมีหน้าที่ใช้มันอย่างทนุถนอม และต้องทำตามที่ท่านขอร้องเสมอ เพราะร่างนี้เป็นของท่าน ท่านควรมีสิทธิใช้มันได้เต็มที่

ทำงานดึกมันลื่นดี แต่อย่าลืมรักษาสุขภาพร่างกายกันนะครับ

Advertisements

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s