วันแห่งชัยชนะ

วันนี้น่าจะเป็นครั้งแรกที่ผมหยุดตัวเองได้อย่างสนิท แบบไม่มีต่อ ไม่มีอะไรค้างในใจ

ปกติผมจะเป็นคนที่ยึดถือความถูกต้องเป็นหลัก มีใครที่ทำอะไรไม่ถูกต้อง ตามหลักวิชชาผมจะต้องเอาตัวเองเข้าไปสั่งสอน พยายามแก้ไขเขาให้กลับสู่ทางที่ถูกต้องให้ได้ กลายเป็นว่า เขาไม่ค่อยจะเข้าใจหรอก ก็จริงใครล่ะจะเข้าใจ ในเมื่อทุกคนก็คิดว่า ตนเองถูกต้องกันทั้งนั้น ถึงแม้เมื่อผมอธิบายแล้ว จนกระทั่งเขาเห็นว่าเขาผิดจริง ก็จะกลายเป็นว่าผมเป็นคนชี้ให้เขาเห็นความผิดพลาดนั้น ผมย่อมกลายเป็นผู้ฝากแผลในจิตใจเขา

“คนจะลืมสิ่งที่เราพูดในแทบจะทันที แต่จะจำความรู้สึกที่เกิดขึ้นไปอีกนานเท่านาน”

ไม่แปลกที่เขาจะลืมไปในแทบจะทันทีว่า ผมพยายามพูดอะไร แต่เขาจะจำความรู้สึกแย่ๆ นั้นไปอีกนานเท่านาน และผมซึ่งเป็นตัวต้นเหตุของความรู้สึกแย่นั้น คงจะหนีไม่พ้น ความเกลียดชัง

ที่ผ่านมาผมไม่เคยหยุดตัวเองได้ ครั้งนี้น่าจะเป็นครั้งแรกที่หยุดได้สนิท รู้สึกขอบคุณเขาจริงๆ ที่ให้โอกาสผมในการฝึกตนในครั้งนี้ แต่ก็นึกเสียใจแทนเขา ที่ขาดคนชี้ทาง(ที่ไม่ได้ขอให้ชี้) ไปอีกหนึ่งคน

Advertisements

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s