อปริหานิยธรรม – ธรรมะที่ต้องสร้างเอง


ผมมักจะกล่าวไว้อยู่เนืองๆ ว่า อไจล์ และธรรมะของพระพุทธเจ้านั้น มีความคล้ายกันอยู่มาก แต่มีธรรมะอยู่บทหนึ่งที่ผมใช้เวลานาน ก็หาความเชื่อมโยงกับอไจล์ไม่ได้ ธรรมะบทนั้นคือ “อปริหานิยธรรม” หรือ “ธรรมะอันไม่เป็นที่ตั้งแห่งความเสื่อม” ทำไมผมถึงงงมากขนาดนั้นหรือ เพราะ ประการแรก เนื้อหานั้น มีทั้ง ห้ามแก้ไขกฏเกณฑ์ที่วางไว้ ซึ่งเราก็ทราบว่า อไจล์นั้นเน้นที่การปรับตัวเข้ากับความเปลี่ยนแปลง แต่นี่อะไรมาห้ามไม่ให้เปลี่ยน แล้วจะอไจล์กันอย่างไร หรือ ให้เชื่อฟังผู้มีอาวุโส (มีความรู้มาก) นี่ก็ไม่ตรงกันอีก เพราะอไจล์เชื่อในเรื่องความเท่าเทียม คนรู้น้อยอาจจะถูกในบางเรื่องก็ได้
อ่านเพิ่มเติม

Advertisements

ทุกคนควรโค้ดได้ จริงหรือ?


เมื่อวานได้สนทนาธรรมกับมิตรสหายท่านหนึ่ง ท่านได้แชร์ว่า อไจล์โค้ชบางท่านเคยให้ความเห็นว่า “ทุกคนควรโค้ดได้ หรืออย่างน้อยก็ควรอ่านโค้ดได้” ผมฟังแล้วรู้สึกติดขัด แต่ก็ยังไม่ตกผลึกว่าทำไมจึงรู้สึกไม่ค่อยจะเห็นด้วยเท่าไร เช้านี้รุ้สึกแว้บขึ้นมา เลยเกิดอารมณ์อยากขีดเขียน ด้วยคอนเซ้ปต์ “ทำทันที” แล้วจะรออะไร ลงมือทำเลย
อ่านเพิ่มเติม

บานก่อนใช่ว่าสวยกว่า บานช้าใช่ว่าแย่


ดอกไม้ที่ผลิบานก่อนดอกอื่นๆ ไม่ได้รับประกันว่าจะเป็นดอกที่สวยที่สุด แต่ด้วยค่านิยมที่เรายึดถือกัน ความรีบเร่งกลับกลายเป็นสิ่งสำคัญสูงสุด เราไม่มีเวลาแม้แต่จะหยุดคิด การเร่งเดินเป็นวงกลมไม่ได้พาเราเดินทางไปไหนไกล แต่กระนั้นเราก็ไม่ยอมหยุด คงตะบี้ตะบันพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างดื้อรั้นรุนแรง บางครั้งก็เยียบย่ำต้นหญ้าและพันธุ์ไม้บนทาง อย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

มากกว่า เร็วกว่า ถูกกว่า คุ้มกว่า เมื่อไรกันนะที่สิ่งเหล่านี้เริ่มกลายเป็นค่านิยมหลักของสังคม เราผลิตและบริโภคด้วยอัตราเร็วกว่าที่ธรรมชาติจะฟื้นคืนได้ทัน ท้องทะเล ป่าไม้ อากาศ เรากำลังเผาบ้าน เพื่อหุงอาหาร จะมีประโยชน์อันใดเล่าที่จะมีอาหารเกินอิ่ม แต่ไร้ที่ซุกหัวนอน

ดอกไม้แต่ละดอกมีเวลาเบ่งบานของตัวเอง ในแบบของตัวเอง แต่เรากลับพยายามควบคุมชีวิต ให้เป็นไปตาม “มาตรฐาน” เรากังวลเพราะน้ำหนักตัวเริ่มเกินมาตรฐาน ลูกเราเริ่มพูดช้ากว่าเกณฑ์ รายได้เราน้อยกว่าเพื่อนร่วมรุ่น ฯลฯ เราหลงลืมไปแล้วว่า แต่ละคนมีจังหวะเวลาของตนเอง

ดอกไม้ที่บานช้า อาจงดงามกว่า ก็เป็นได้

ช้าง กับ ปลาโลมา


Safari_Dolphinsเมื่อก่อนปีใหม่ Lean In Consulting จัดไปเที่ยวส่งท้ายปีกับทีม Band of the Hawk สรุปได้ว่าเราไปสวนสัตว์กัน ที่นี่เขามีโชว์แสดงสัตว์เยอะดี ทั้ง ช้าง ปลาโลมา สิงโตทะเล ลิงอุรังอุตัง ฯลฯ สิ่งที่แปลกคือวิธีการ​ motivate ให้สัตว์เหล่านั้นแสดงโชว์
อ่านเพิ่มเติม

สวัสดีปีใหม่ 2015


ห่างกันไปเกือบสามเดือนเต็มหลังจากเขียนทุกวันหนึ่งปีเต็ม มีผู้อ่านบางคนถามผมว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมหยุดเขียน ผมตอบไปว่า เหนื่อยเหลือเกิน ขอพักก่อน ตอนนี้ผมพักเต็มอิ่มแล้ว กลับมารับใช้ทุกท่านอีกครั้ง แต่คงจะไม่ได้ต่อเนื่องทุกวันเหมือนเดิม การทำอะไรต่อเนื่องกันอย่างไม่หยุดพักทุกวันนั้นยากเย็นเหลือเกิน

VDO นี้มีเพื่อนรุ่นน้องแชร์มาทาง Facebook ผมดูแล้วรู้สึกได้อารมณ์เดียวกัน มันเหมือนกับช่วงเวลาของการเผยแพร่อไจล์ในประเทศไทย ที่ในช่วงแรกเหมือนกับเราบ้าอยู่คนเดียว แล้วก็มีคนที่สองที่สามมาบ้ากับเราด้วย แต่พอมีเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ เริ่มมาช่วยบ้าด้วยมันก็เริ่มสนุกขึ้น สุดท้าย ก็กลายเป็นวงดนตรีขนาดใหญ่ที่มีผู้เล่นมากหน้าหลายตา สนุกสนานทั้งผู้เล่น และผู้ชม ภาพสุดท้ายในเพลง Joy to the world ก็เหมือน Agile66 group ที่เบ่งบาน มีสมาชิกประจำที่ทั้งออกหน้า และสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง ไพเราะและสวยงามจริงๆ

สวัสดีปีใหม่ 2015 ขอให้ทุกท่าน

ทำงานได้อย่างมีความสุข สนุกทุกเมื่อที่ได้ทำงาน และตื่นเช้าแล้วอยากไปทำงาน

Happy New Year!!

Impossible is not a fact. It’s an opinion.


ผมได้ยินประโยคนี้จากการทำ research เกี่ยวกับผู้บริหารบริษัทด้านโทรคมนาคมท่านหนึ่ง พอล้วงลึกไปปรากฏว่าเป็นคำพูดของ นักกีฬาในตำนานท่านหนึ่ง โดยเต็มๆ ท่านพูดไว้ว่า

“Impossible is just a big word thrown around by small men who find it easier to live in the world they’ve been given than to explore the power they have to change it. Impossible is not a fact. It’s an opinion. Impossible is not a declaration. It’s a dare. Impossible is potential. Impossible is temporary. Impossible is nothing.”
~ Muhammad Ali

เลยอยากลองแปลเต็มๆ ดู ว่า

“คำว่าเป็นไปไม่ได้ เป็นคำใหญ่โตที่คนห่วยๆ ใช้อ้างเพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีที่จะใช้ชิวิตในโลกที่พวกเขาถูกยัดเยียดให้ มากกว่าจะทดลองใช้กำลังของตัวเองเพื่อเปลี่ยนแปลงมัน คำว่าเป็นไปไม่ได้ ไม่ใช่ความจริง มันเป็นแค่ความเชื่อ คำว่าเป็นไปไม่ได้ ไม่ใช่คำปฏิญญาที่ต้องทำตาม มันคือคำท้าทาย เป็นไปไม่ได้ คือโอกาส เป็นไปไม่ได้ จะคงอยู่แค่ชั่วคราว(จนมีคนทำมันได้) คำว่าเป็นไปไม่ได้ มันไร้สาระสิ้นดี”
~ มูฮัมหมัด อาลี

จำได้ว่าเด็กๆ ผมจะต้องสอบเข้าโรงเรียนชื่อดังแห่งหนึ่ง ที่มีอัตราการแข่งขันมากกว่าสิบต่อหนึ่ง ถ้าเป็นปกติผมคงไม่คิดว่าตนเองจะสอบได้ แต่เพราะ มีพี่ชายคนรองที่สอบเข้าไปได้ก่อน และพี่ชายคนที่สามก็สอบเข้าไปได้ในปีถัดมา พอมาถึงคราวผม ก็เลยคิดว่า มันเป็นไปได้แน่ๆ เพราะพี่ชายสองคนก็คงไม่ได้เก่งกว่าผมเท่าไรนัก โตมาด้วยกันนี่นา ผมจึงสอบเข้าไปได้ ตามด้วยน้องชายอีกคนหนึ่ง รวมบ้านผมเรียนโรงเรียนนี้ถึง 4 คน คิดย้อนไปว่า ถ้าพี่ชายคนรองไม่ได้พิสูจน์ไว้ก่อนว่า มันเป็นไปได้นะที่เด็กบ้านนอกธรรมดาๆ อย่างเราจะสอบเข้าโรงเรียนชื่อดังได้ล่ะก็ น้องๆ ทุกคนอาจจะไม่สามารถสอบได้เลยก็ได้

SRP – Single Responsibility Principle


เมื่อกล่าวถึงหลักการนี้ ในหัวผมกลับคิดไปถึงกลอนบทเก่าที่เคยท่องในสมัยเด็ก
..
อันความรู้รู้กระจ่างแต่อย่างเดียว แต่ให้เชี่ยวชาญเถิดคงเกิดผล
อาจจะชักเชิดชูฟูสกนธ์ ถึงคนจนพงศ์ไพร่คงได้ดี
..
พระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจารยางกูร)
อ่านเพิ่มเติม